Allerzielen

De dag van Laurette van Geene
‘Al verdwijnt het verdriet niet, herdenken geeft troost’
Met Allerzielen is Laurette van Geene vanuit twee professies bezig. Als uitvaartondernemer bij Amarantha Uitvaartzorg ziet ze het als nazorg, als lid van de oudkatholieke kerkgemeenschap helpt ze een traditie in ere te houden. Zij is de drijvende kracht van de viering van deze herdenking in Hilversum.

Toen ze in 2016 uitvaartbegeleider werd, vielen dingen samen. "Ik zag hoeveel troost rituelen kunnen geven en hoe helpend een dag als Allerzielen kan zijn. Ik vond het vreemd dat de kerk weinig aandacht besteedde aan deze katholieke traditie, terwijl de commercie dat wel deed.” Vanaf dat moment staat de deur van de monumentale, oudkatholieke kerk elk jaar op 2 november open voor iedereen die wil herdenken. De hele dag zijn er gastdames en -heren met wie ze kunnen praten over ‘hun’ overledene, ze kunnen een naam op een steentje schrijven of tussen alle steentjes dat exemplaar zoeken waarop ze in een voorgaand jaar de naam hebben geschreven en stilstaan bij degene die ze missen.

"’s Avonds houden we een bijeenkomst met kaarsen, muziek en gedichten”, vertelt Van Geene. "De namen van de overledenen worden genoemd, dat is belangrijk. Voor vrouwen die dertig, veertig jaar geleden hun kindje hadden verloren, bleek vorig jaar dat het de eerste keer was dat die namen werden genoemd. Maar ook van andere overledenen wordt de naam vrijwel niet uitgesproken. Die namen noemen, raakt mensen.”  Vorig jaar droeg ze het gedicht ‘Kruikje voor mijn tranen’, van Janneke Nijboer, voor. "Dat kruikje is een schelp. Wie dat wilde, mocht een schelp pakken. Nog steeds ligt in veel huizen een schelp bij een foto.”
Dit jaar koos ze ‘Rafels van rouw’, van Marian van Til. Er komt een rafelig jute kleed waar mensen een touwtje in kunnen knopen. "Natuurlijk verdwijnt het verdriet niet, maar op deze manier kunt je het verzachten.” 

Van Geene is er vanaf augustus in haar hoofd mee bezig. "Ik heb ideeën en werk samen met iemand die creatief en praktisch is”, zegt ze. "Zij maakt de ideeën tastbaar, met steentjes, schelpen, een jute kleed… Naarmate 2 november nadert, betrekken we steeds meer mensen erbij. Het koor, gastdames en -heren en anderen die een rol willen spelen.”
Gebrek aan mensen die willen helpen en ook aan bezoekers is er niet. "Wie een keer geweest is, komt het jaar erna weer, is onze ervaring. En vaak nemen mensen dan anderen mee. Het is een mooie beweging die steeds steviger wordt.”

(Gepubliceerd in Vakblad Uitvaart)

Gonneke Bonting| gonneke@gonnekebonting.nl |0651462002